HOTDOC - Η δημοσιογραφία όπως πρέπει να είναι..

Ένας για 10
Δημήτρης Καραντζάς


Με μία αξιοπρόσεκτη πορεία στο χώρο του θεάτρου τα τελευταία χρόνια, είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες και τολμηρούς σκηνοθέτες της γενιάς του και ο νεότερος που έχει ανεβάσει έργο στην Επίδαυρο. Ανατριχιάζει με την ομοιομορφία που επιβάλλει ο φασισμός και αγαπάει τα ταξίδια στο Άμστερνταμ. Αυτό τον καιρό σκηνοθετεί το «Σλάντεκ», στο θέατρο Πόρτα, ένα έργο που σκιαγραφεί τη γέννηση του ναζισμού στην Ευρώπη την περίοδο του μεσοπολέμου, με κεντρικό ήρωα έναν νέο ο οποίος αποφασίζει να ενταχτεί στο «Μαύρο Στρατό».

1. Το «Σλάντεκ» είναι ένα πολιτικό έργο. Πώς το διαχειρίζεστε πάνω στη σκηνή;
Από την υπαρξιακή – οντολογική του πλευρά, που είναι η ρίζα των πραγμάτων και που μπορεί να εξηγήσει και να παραθέσει την αιτία όλων των πολιτικών θέσεων.

2. Ποια φράση του κειμένου είναι ακόμα χαραγμένη στο μυαλό σας;
«Είσαι μόνο ένα κομμάτι. Τα κομμάτια που σκέφτονται από μόνα τους είναι περιττά, δηλαδή βλαβερά και γι’ αυτό θα πρέπει να εκτελούνται. Κατανοητό;» – Ένας φρικιαστικός τρόπος σκέψης και η απόλυτη κατάργηση της ατομικότητας.

3. Υπάρχουν στο έργο ομοιότητες με τη Χρυσή Αυγή ως πολιτική και κοινωνική έκφραση;
Σίγουρα ένας θεατής θα το σκεφτεί. Αλλά δεν είναι μια παράσταση – καταγγελία για τη σημερινή άνοδο του φασισμού. Υπάρχει, αλλά δε μπορούμε να ξέρουμε πού θα καταλήξει και έτσι μου φαίνεται ανόητο να αγγίζει κανείς τόσο σύγχρονα και ευαίσθητα θέματα με σπασμωδικότητα.

4. Ο Σλάντεκ είναι θύμα ή θύτης;
Είναι και τα δύο. Και γι’ αυτό παλεύει με δύο εξίσου ισχυρούς πόλους. Και αυτοαναφλέγεται.

5. Υπάρχουν δικαιολογίες για αυτούς που έχουν παραπλανηθεί από το φασισμό σήμερα;
Υπάρχουν αιτίες. Κι αυτές είναι η ημιμάθεια, η αμορφωσιά, η έλλειψη πυρήνα και προσωπικότητας και η εθνικιστική προπαγάνδα. Στον καιρό της διάλυσης που ζούμε, αυτοί οι καταστροφείς του ανθρώπινου είδους, οι φασίστες, μπορούν δυστυχώς να βρουν εύκολα οπαδούς .

6. Θεωρείτε ότι αξίζει η συμμετοχή στις συλλογικές πολιτικές διαδικασίες;
Σαφώς. Αξίζει πάντα, με όποιες συνθήκες και με όποιο κόστος να παίρνεις θέση.

7. Ποια είναι τα αγαπημένα σας βιβλία;
Είναι πολλά. Αυτόματα μου έρχονται «Τα κύματα» της Β. Γουλφ και «Ο Τριστάνο πεθαίνει» του Α. Ταμπούκι.

8. Αγαπάτε την πόλη ή σας πνίγει η καθημερινότητα της;
Την αγαπάω από ανάμνηση. Με πνίγει, με αποβλακώνει και με κάνει να μένω με το στόμα ανοιχτό το κράτος της, οι αποφάσεις της, ο πολιτισμός της.

9. Πού θα θέλατε να ταξιδέψετε αύριο αν είχατε τη δυνατότητα;
Στο Άμστερνταμ.

10. Τα επόμενα σχέδιά σας;
«Φαέθων» του Δ. Δημητριάδη, στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων Λ. Βογιατζής. Από τις 10 Φεβρουαρίου. Μια οικογενειακή τραγωδία με οικουμενικές διαστάσεις.

  • 20 Μαΐου 2008 Η πρώτη μου πρεμιέρα. Στο θέατρο Αμόρε – που λάτρευα από μικρός.
  • 6 Νοεμβρίου 2013 Η γέννηση του ανιψιού μου, Άγγελου.
  • 29 Δεκεμβρίου 2013 Το ταξίδι μου στο Άμστερνταμ.
  • 5 Ιουλίου 2014 Η «Ελένη» στην Επίδαυρο.
  • 22 Ιουλίου 2014 «Ο κυκλισμός του τετραγώνου» στην Αβινιόν.

 

άρθρο που δημοσιεύθηκε στο Hot Doc#66, το Δεκέμβρη του 2014

HD_66_cover_online


Extra Hot άρθρο