HOTDOC - Η δημοσιογραφία όπως πρέπει να είναι..

Ο Κάρατζιτς ζει


Γνώρισα τον Ράντοβαν Κάρατζιτς το 1992 στο Πάλε της Βοσνίας. Ο πόλεμος που διαμέλισε την Γιουγκοσλαβία μόλις είχε ξεκινήσει και ο Κάρατζιτς ήταν ο αρχηγός των Σερβοβόσνιων, της «Ρεμπούμπλικα Σέρμπσκα», της Σέρβικης Δημοκρατίας που ήταν το αντίβαρο στον διαμελισμό. Ψηλός, ευθυτενής, με τον αέρα του ισχυρού και την αυτοπεποίθηση του νικητή, μου έδωσε τότε την πρώτη συνέντευξη, στην οποία περιέγραφε τα παιχνίδια που παίζονταν σε βάρος της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας αλλά και την φιλία προς την Ελλάδα.

Ο Κάρατζιτς σπάνια χαλούσε χατήρι σε έλληνα δημοσιογράφο και φρόντιζε να χτίζει επικοινωνιακά την ελληνοσερβική φιλία, κομμάτι της οποίας ήταν η παγίδα στην οποία έπεσε το σύνολο του ελληνικού Τύπου. Κανένας από τους δημοσιογράφους-συνομιλητές του Κάρατζιτς δεν τον έβλεπε ως δολοφόνο ή ως εντολέα των σφαγών που ακολούθησαν. Ήταν γενικά ένας συμπαθής «αγωνιστής του σερβικού δίκαιου».

Όταν αποκαλύφθηκε η σφαγή της Σρεμπρένιτσα, η πρώτη προσπάθεια που έγινε από την ελληνική δημοσιογραφία, ήταν να συμψηφιστεί το έγκλημα με άλλες σφαγές στις οποίες θύματα ήταν Σέρβοι. Πάνω από 8000 άμαχοι μουσουλμάνοι σφαγιάστηκαν στην πόλη, αλλά για τα ελληνικά ΜΜΕ «έτσι συνέβαινε στον πόλεμο».

Όταν τέλειωσε ο πόλεμος, με τρόπο που ίσως δεν μπορούσε να φανταστεί ο Κάρατζιτς, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης εξαπέλυσε μια διαρκή επιχείρηση για να να συλλάβει τον ίδιο αλλά και τον αρχιστράτηγο των σερβόσνιων Ράτκο Μλάντιτς. Και οι δυό τους συνελήφθησαν μετά από χρόνια και οδηγήθηκαν στο δικαστήριο. Δεκαεννιά χρόνια μετά τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα, το Διεθνές Δικαστήριο είναι έτοιμο να δικάσει και φυσικά να καταδικάσει τον Κάρατζιτς.

Η σφαγή στη Σρεμπρένιτσα δεν ήταν η μόνη σε αυτόν τον βάρβαρο εμφύλιο πόλεμο. Δεκάδες εγκλήματα έμειναν χωρίς τιμωρία, όπως άλλωστε συνέβη και με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι μουσουλμάνοι και κροάτες πολέμαρχοι, εξίσου υπεύθυνοι για σφαγές, έμειναν ατιμώρητοι. Πρόσφατα αποκαλύφθηκε πως η ομάδα του πρωθυπουργού του Κοσόβου Χασίμ Θάτσι ήταν υπεύθυνη για δολοφονίες Σέρβων από τους οποίους αφαιρούσαν τα όργανα και τα διοχέτευαν σε ιδιωτικές κλινικές μεταμοσχεύσεων. Οι δημοσιογραφικές αποκαλύψεις (δείτε εδώ τη συγκλονιστική εκπομπή για το «Κίτρινο σπίτι») θάφτηκαν και η διεθνής νομιμότητα εκτελέστηκε από τις σκοπιμότητες. Τη θέση της απόδοσης Δικαιοσύνης πήραν οι σύγχρονοι νομικισμοί που συγκροτούν τα τελευταία χρόνια τον πόλεμο σκοπιμοτήτων μετά τον πόλεμο.

Το πιο τραγικό απ’ όλα, είναι πως η διεθνής κοινότητα αποδέχθηκε τη δημιουργία του κράτους του Κοσόβου, με βάση ακριβώς τις εθνικές ιδιομορφίες, κατάληξη των οποίων ήταν ο πόλεμος. Αποδέχθηκε δηλαδή και θεσμοθέτησε, πως μια εθνική μειονότητα με επιχείρημα την καταπίεσή της μπορεί να αποτελέσει κράτος. Τα σύνορα στην Ευρώπη δηλαδή μπορούν να ξαναχαραχθούν αν μία από τις πολλές εθνικές μειονότητες, με την κατάλληλη προβοκάτσια που θα την εμφανίσει θύμα, απαιτήσει την ανεξαρτησία της.

Την ώρα που η διεθνής ειδησεογραφία μας θυμίζει πως ο Κάρατζιτς ζει και δικάζεται, ο ένοχος εθνικισμός, γίνεται σε όλη την Ευρώπη σημαία ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Απέναντι σε έναν ισοπεδωτικό και εξοντωτικό νεοφιλελευθερισμό των αγορών, ο εθνικισμός φαντάζει παραπλανητικά ως το ανάχωμα που μπορεί να κρατήσει αντίσταση.

Ο εγκληματικός εθνικισμός του Κάρατζιτς δικάζεται. Αλλά αυτοί που δημιούργησαν την κόλαση στην Γιουγκοσλαβία χρησιμοποιώντας αυτόν τον εθνικισμό ως κουμπί συγκρούσεων και ελέγχου δεν θα δικαστούν ποτέ. Ο Κάρατζιτς και ο Μλάντιτς, πιθανόν να πεθάνουν στη φυλακή, όπως ο Μιλόσεβιτς. Το παρασκήνιο αυτής της σύγκρουσης δεν θα έχει αφηγητές. Η αλήθεια δεν θα γίνει γνωστή. Είναι όμως βέβαιο πως ο εθνικισμός όχι στην Γιουγκοσλαβία πια αλλά στην Ισπανία, τη Βρετανία, την Ελλάδα, το Βέλγιο, την Ιταλία, μόλις απελευθερώνεται.


Extra Hot άρθρο