HOTDOC - Η δημοσιογραφία όπως πρέπει να είναι..

Τα νέα πρόσωπα της άκρας δεξιάς


Ποια είναι τα νέα πρόσωπα της άκρας δεξιάς στην υφήλιο και πώς έχουν μετεξελιχθεί μέσα στον χρόνο; Από την ακαταμάχητη άνοδο του φλαμανδικού ρατσισμού στο Βέλγιο, τις αναθυμιάσεις του φρανκισμού στην Ισπανία, την ολοένα μεγαλύτερη απομόνωση της Ουγγαρία με το Jobbik –κόμμα που αποτυπώνει τον «ακομπλεξάριστο ρατσισμό», σύμφωνα με τους διεθνείς αναλυτές–, το ακροδεξιό κράτος του Ισραήλ, που καταδυναστεύει τους έγχρωμους μετανάστες ενώ παράλληλα προωθεί τη νέα ιδέα «της ανωτερότητας της εβραϊκής φυλής», τον ισλαμοφασιμό των αραβικών κρατών, αλλά και τον μη απολογητικό ινδουιστικό εθνικισμό.

Όλα αυτά, χωρίς να συμπεριλάβουμε το Παρίσι και τη Ρώμη, με τις πιο mainstream ακροδεξιές, όπου όπως και στη Βιέννη κυριαρχεί η ίδια εμμονή: Η μάχη ενάντια στον υποτιθέμενο εξισλαμισμό της Ευρώπης. Χωρίς να επεκταθούμε στο ξενοφοβικό βαυαρικό ροκ στη Γερμανία και στα ρατσιστικά ιαπωνικά μάνγκα που φέρουν πάνω τους το μίσος και τα εγκλήματα πολέμου της σύγχρονης ιστορίας. Χωρίς να συμπεριλάβουμε τον ευρωφοβικό λαϊκισμό του Μπέπε Γκρίλο. Και όλα αυτά μια στιγμή της ευρωπαϊκής ιστορίας που οι ευρωεκλογές, όπως όλα δείχνουν, θα πλημμυρίσουν το ευρωκοινοβούλιο με εχθρούς της Ευρώπης με βασικό επιχείρημα-δόλωμα για ψήφους την «κριτική στη μεταναστευτική πολιτική των κρατών»… Για την ακρίβεια, η ακροδεξιά αναμένεται να συγκροτήσει μια νέα πολιτική ομάδα εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με πυρήνα της τους ευρωβουλευτές του γαλλικού Εθνικού Μετώπου της Λεπέν και του ολλανδικού PVV (Κόμμα της Ελευθερίας) του Βίλντερς, ο οποίος πρόσφατα είχε ρωτήσει ανοιχτά τους υποστηρικτές του αν θέλουν «περισσότερους ή λιγότερους Μαροκινούς» στην πόλη τους και την Ολλανδία.
Η Λεπέν και ο Βίλντερς μαζί με το ευρωσκεπτικιστικό, ξενοφοβικό UKIP του Φάρατζ στη Βρετανία έχουν σοβαρές πιθανότητες να τερματίσουν στις πρώτες θέσεις, παραγκωνίζοντας τα έως τώρα μεγάλα κόμματα της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς.

Εθνικισμός για όλους

Ta-nea-proswpa-tis-akras-dexias1

Εν αρχή λοιπόν υπήρξε το φυλετικό μίσος. Μόνο που αλλάζουν τα εξιλα- στήρια θύματα. Από τον αντισημιτισμό με θύματα τους εβραίους στον διωγμό των τσιγγάνων, με στόχο τους ρομά που δεν ζουν όπως εμείς αλλά και τους μουσουλμάνους που απειλούν τον αρμονικό ιουδαιοχριστιανικό πολιτισμό μας. «Το μίσος στρέφεται συχνά πυκνά και εναντίον όμως των φτωχών που εκλαμβάνονται ως υπάνθρωποι, τη στιγμή που λαμβάνει χώρα η μεγαλύτερη έκρηξη ανισοτήτων μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο –η οποία αποτελεί το φυτόχωμα της εξτρεμιστικής δεξιάς–, ελλείψει άλλων εναλλακτικών», όπως σημειώνει χαρακτηριστικά το γαλλικό περιοδικό Monde Diplomatique, που κυκλοφόρησε με εξώφυλλο «Νέα πρόσωπα της άκρας δεξιάς» στο τελευταίο θεματικό του τεύχος. Την ίδια στιγμή όμως ο αραβικός κόσμος δεν πάει πίσω στο παγκόσμιο κατοστάρι του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και του απολυταρχισμού, αφού μετρά έναν αξιοσημείωτο αριθμό δικτατοριών πλαισιωμένο από ταλιμπάν και τρομοκράτες όπως στο Ιράν και στο Αφγανιστάν.
Κι ενώ δυναμώνουν σαν θηρία τα κόμματα εναντίον των Βρυξελλών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της ναζιστικής ιδεολογίας, λανσάροντας μια θεραπεία με κύρια συνταγή την αναζήτηση της χαμένης εθνικής κυριαρχίας, η αύξηση των μεταναστών από την Ασία και την Αφρική στην Ευρώπη, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση και την άνοδο της ανεργίας, χαρίζει στην ακροδεξιά ανέλπιστους πόντους, ιδίως στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη, όπου κυριαρχεί η αίσθηση πως οι επαναστάσεις που ανέτρεψαν τα κομουνιστικά καθεστώτα δεν εκπλήρωσαν τις δεσμεύσεις τους. Σε σημείο που ενδέχεται να καταλάβουν ακόμη και την πρώτη ή τη δεύτερη θέση στις ευρωεκλογές.
Εκεί άλλωστε δεν διστάζουν να κατηγορήσουν εξωστρεφώς την Ευρωπαϊκή Ένωση, την παγκοσμιοποίηση και τους ξένους για τις αποτυχίες τους…
Την ίδια στιγμή θεωρείται εξαιρετικά πιθανό να αναδείξει ευρωβουλευτές στη Γερμανία το κόμμα AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία), το οποίο ζητά την κατάργηση του ευρώ, ενώ αναμένεται να εισέλθει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ακόμα και το νεοναζιστικό κόμμα NPD. Παράλληλα η ευρωπαϊκή ακροδεξιά εμφανίζεται να στηρίζει τη ρωσία και την κυβέρνηση του Βλαντίμιρ Πούτιν. Σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού Spiegel, το Κρεμλίνο αναζητά συμμάχους στη σύγκρουσή του με τις κυβερνήσεις της Δύσης. Γι’ αυτό και επιδιώκει τη σύσφιξη των σχέσεών της με πολλούς ευρωπαίους ακροδεξιούς πολιτικούς. «Ακροδεξιοί λαϊκιστές που θα κατεβούν στις ευρωεκλογές εκφράζουν ολοένα μεγαλύτερη διάθεση να λειτουργήσουν ως συνήγοροι της ρωσίας στις Βρυξέλλες, εφόσον εκλέγουν», σημειώνει χαρακτηριστικά το Spiegel. Ο εθνικισμός όμως δεν είναι μόνο ευρωπαϊκό σύμπτωμα, ούτε αραβική αποκλειστικότητα.
Στην Ινδία, τη μεγαλύτερη δημοκρατία του κόσμου, λόγω των αριθμών των πολιτών που προσέρχονται στις κάλπες το ινδουιστικό εθνικιστικό κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα (BJP) εμφανίζεται να κερδίζει την απόλυτη πλειοψηφία στην ινδική Βουλή, ενώ το κόμμα του Κογκρέσου, του οποίου ηγείτο η οικογένεια Γκάντι, καταγράφει τη χειρότερη επίδοσή του στην ιστορία του, γεγονός που έχει προκαλέσει έντονη ανησυχία στην παγκόσμια κοινότητα, αφού ο εθνικιστής Ναρέντρα Μοντ θα είναι ο εθνικιστής ηγέτης ενός από τα πιο ποικιλόμορφα –σε θρησκευτικό και εθνοτικό επίπεδο– κράτη του κόσμου.
Την ίδια στιγμή στο Ισραήλ δεν είναι μονάχα οι Παλαιστίνιοι που δεν έχουν τα ίδια οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα με τους Ισραηλινούς μη Παλαιστίνιους. Το Λικούντ, η βασική κεντροδεξιά παράταξη –εμπνεόμενη όμως εμφανώς από τις αρχές της ακροδεξιάς–, δεν έχει μπορέσει ποτέ να συλλάβει στην πραγματικότητα την ισότητα μεταξύ των πολιτών. Με αυτή τη λογική, η κυβέρνηση Νετανιάχου οικοδόμησε τα κέντρα κράτησης όπου οι αφρικανοί αιτούντες άσυλο στο Ισραήλ, αντί να αφομοιωθούν, γίνονται δεκτοί και φυλακίζονταν για τρία χρόνια αρχικά και αργότερα για ένα, έπειτα από απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου δίχως να έχει προηγηθεί δίκη.

Ευρώπη, παραδοσιακά ξενοφοβική

Ta-nea-proswpa-tis-akras-dexias2

Επιστροφή στη Γηραιά Ήπειρο, όπου ξεχωρίζει το ουγγρικό Jobbik, το οποίο διεκδικεί υψηλά ποσοστά στις ευρωεκλογές ως νοσταλγός της μεγάλης Ουγγαρίας και διώκτης των ρομά και των τσιγγάνων. Εκτός από το ότι είναι και το κατεξοχήν κόμμα εχθρός των εβραίων και δυνάστης των ανέργων, τους οποίους, σύμφωνα με το πρόγραμμά του, αναγκάζει να αποδεχτούν οποιαδήποτε εργασία, την οποία πρέπει να κάνουν με αστυνομική εποπτεία!
Για να μην κάνουμε ταξίδι στον χρόνο, εκεί που χτυπά η καρδιά της Ευρώπης, δηλαδή στο Βέλγιο, όπου, παρόλο που στη Bαλλονία –το γαλλόφωνο τμήμα του Bελγίου– η άκρα δεξιά ήταν παραδοσιακά μάλλον περιθωριακή, το εθνικιστικό κόμμα Φλαμανδικό Mπλοκ είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο, καθώς είχε ταχθεί υπέρ της ανεξαρτητοποίησης της Φλάνδρας, με απώτερο σκοπό την προσάρτησή της στην Oλλανδία. Σήμερα το εθνικιστικό κόμμα Νέα Φλαμανδική Συμμαχία (N-VA), που έχει λάβει τη σκυ- τάλη, συνεχίζει να θέλει να μετατρέψει τις εκλογές σε δημοψήφισμα σχετικά με την ανεξαρτησία της Φλάνδρας. Αν και επιδιώκει να αποτινάξει από πάνω του κάθε ρατσιστική αναφορά, στην πραγματικότητα θέλει πάλι τους Φλαμανδούς εναντίον των Βαλλόνων. Αξίζει να υπενθυμίσουμε πως μέλη του Φλαμανδικού Mπλοκ προέρχονταν από τον χώρο της φασιστικής οργάνωσης Φλαμανδική Pιζοσπαστική Tάξη, που είχε ιδρυθεί μεταπολεμικά από πρώην συνεργάτες των ναζί, για να τεθεί τελικά εκτός νόμου από το βελγικό κράτος στις αρχές της δεκαετίας του 1980 με την κατηγορία της παράνομης δράσης.
Για να μην κάνουμε συνειρμούς με τη δική μας Χρυσή Αυγή –εγκληματική και παράνομη–, ας κατευθυνθούμε και προς τη Σκανδιναβία, τρία χρόνια μετά τη μεγάλη σφαγή του Άντερς Μπρέιβικ στην Ουτόγια. Προς έκπληξη, το ξενοφοβικό Κόμμα της Προόδου (FrP), δηλαδή το κόμμα που υποστήριζε ο ακροδεξιός τρομοκράτης, μπήκε για πρώτη φορά στη νορβηγική Βουλή τον Σεπτέμβριο του 2013, δυο χρόνια μετά τη μαζική δολοφονία των 69 ανθρώπων. Σήμερα στη Νορβηγία δεν συναντά κανείς εύκολα τους κλασικούς ναζιστές, αλλά ακροδεξιούς από τη μέση τάξη, με έντονο πολιτισμικό συντηρητισμό, φόβο απώλειας της ευρωπαϊκής κουλτούρας και ταυτότητας εξαιτίας της χαλαρής μεταναστευτικής πολιτικής της σκανδιναβικής χώρας. Το πρόσωπο της νορβηγικής ακροδεξιάς είναι λοιπόν φωτογενές και αμιγώς αντιισλαμικό με σοβαρές πιθανότητες να κυοφορήσει ξανά μια νέα σταυροφορία κατά των μουσουλμάνων. Τα ακροδεξιά κόμματα αναζητούν πάντα έναν εσωτερικό εχθρό, είτε είναι οι αλλόθρησκοι, είτε οι μετανάστες, είτε οι οικονομικά ασθενέστεροι, είτε οι τσιγγάνοι, είτε απλά οι διαφορετικοί και οι πρωτοπόροι.
Στην Ισπανία οι αναθυμιάσεις του φρανκισμού είναι αρκετές για να πνίξουν και τις πιο κεκτημένες ελευθερίες. Το Λαϊκό Κόμμα του ραχόι μοιάζει αποφασισμένο να περιορίσει κάθε δικαίωμα σε διαμαρτυρία μέσα από ένα μη δημοκρατικό νομοσχέδιο για την ασφάλεια του πολίτη, ενώ ταυτόχρονα η κυβέρνηση υιοθέτησε έναν νόμο που μειώνει ακόμα περισσότερο τις νόμιμες πιθανότητες και συνεπώς το νόμιμο δικαίωμα στην άμβλωση.
Όσον αφορά την περίφημη αυστριακή περίπτωση και την ιστορική σχέση της με την ακροδεξιά, στο σχετικό άρθρο της Monde Diplomatique ο Πιερ Ντάουμ κάνει λόγο για «τη μετά θάνατον νίκη του Γκέοργκ Χάιντερ». Με άλλα λόγια, η ακροδεξιά συμμετέχει στην Αυστρία με το κεφάλι ψηλά στις ευρωεκλογές. Χωρίς φόβο και πάθος. Σε ελεύθερη μετάφραση: Στη Βιέννη ευδοκιμεί μια επιείκεια απέναντι στον ναζισμό, που θα έπρεπε να ανησυχεί και την υπόλοιπη Ευρώπη.
Συνοψίζοντας, όλα δείχνουν πως έχει πραγματοποιηθεί η μετάβαση στον ακομπλεξάριστο ρατσισμό, στον δίχως απολογητική διάθεση εθνικισμό. Με άλλα λόγια, έχουμε μεταβεί σε μια απενοχοποιημένη ιδεολογία του μίσους…

το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Hot Doc #53, τον Μάιο του 2014

HotDoc_53_cover


Extra Hot άρθρο